Al 20 jaar genieten met tochtjes Rolerisuit

Zaterdag 6 oktober 2007 - BREDA - Een uitstapje maakt Bennie van Keulen (79) niet zo vaak. De bewoonster van zorgcentrum IJpelaar zit sinds 1998 in een rolstoel en heeft geen kinderen die haar eens een dagje meenemen. "Daarom doen deze mensen zo'n goed werk, kan ik ook eens buiten de deur genieten", grijnst ze.

Slideshow image

Slecht ter been? Dan is de rolstoellift een uitkomst om toch de Rolerisuitbus in te komen.

Deze mensen, dat zijn de vrijwilligers van stichting Rolerisuit. In 1987 opgericht door Ad van den Boogaard met als doel mensen in instellingen die weinig geld hebben voor een laag bedrag een uitstapje aan te bieden. "Voor mensen in een rolstoel of die op een andere manier slecht ter been zijn, is dat anders niet te betalen", verklaart bestuurslid Aad van Dijk. "Sowieso moet een bus zijn aangepast om mensen in een rolstoel te vervoeren, maar daarnaast is de huur van zo'n bus dan gewoon te hoog. Veel instellingen hebben daar gewoon niet genoeg budget voor."

 

Bij de start was er een opgeknapte, tweedehands bus. Inmiddels beschikt de stichting over vier bussen (waarvan er een op zijn laatste benen loopt) die voor zestig tot honderd euro per dagdeel zijn te boeken door groepen gehandicapten en instellingen als zorgcentra. Per bus kunnen er, met enig passen en meten, tien mensen in een rolstoel mee. Verder zijn er dan nog zo'n 20 gewone stoelen.

De vraag is groot, jaarlijks rijden de vrijwilligers van Rolerisuit ruim 700 ritten en vervoeren ze zo zeker 12.000 mensen.

En dat is hard werken blijkt op een donderdagmiddag bij zorgcentrum IJpelaar. Dat heeft de stichting deze middag gevraagd om een rit te verzorgen naar het orgelmuseum in Hilvarenbeek. Als de bus er iets na één uur arriveert, staan de bewoners buiten al te wachten en moet chauffeur Mart van den Enden (64) direct aan de slag. De mensen in een rolstoel gaan één voor één via een speciale lift aan de achterkant de bus in. Eenmaal in de bus rijdt Mart ze naar hun plek en zet de rolstoelen, die al op de rem staan, met een speciale sjorband vast aan de grond. "Zo kan niemand verschuiven tijdens de rit", verklaart hij

 

De stemming is een tikkie onzeker aan het begin weet de ervaren chauffeur. "Mensen vinden het vaak toch eng om zo de bus in te gaan, zijn altijd een beetje zenuwachtig over waar we heen gaan en of het allemaal wel goed gaat. Daarom probeer ik ze meteen op hun gemak te stellen."

Dus zijn er grapjes over waar de lift stopt - 'eerste verdieping dames ondergoed' - is er even een kneepje in een hand of gewoon een geruststellend 'ik heb een plekje voor u bij het raam mevrouw'.

De ouderen met een rollator stappen, als ze dat nog kunnen, bij de voordeur in. Zo niet, dan kunnen ook zij met de rolstoellift de bus in. Hun rollators worden in het bagageruim meegenomen. Voor iedereen is ingestapt, is er een goed half uur om. "Daarom is dit vrijwilligerswerk niet voor iedereen", vertelt Aad van Dijk van Rolerisuit. "Je moet genoeg geduld en tact hebben om met onze gebruikers om te kunnen gaan."

Mark van Esch van zorgcentrum IJpelaar is niet alleen vanwege het geduld over de stichting te spreken. Een keer per maand doet hij een beroep op Rolerisuit over een tripje. "Zonder hen kwamen de bewoners veel minder vaak buiten de deur, gewoon omdat we er dan geen geld voor zouden hebben. Een zorgcentrum is nu eenmaal niet zo rijk."

De bestemming is, zeker als de bus een ochtend of middag is geboekt, meestal niet ver weg. Zo rijden de vrijwilligers van Rolerisuit vaak naar tuincentra voor kerstmarkten, het speelgoedmuseum in Oosterhout of het Bakkersmuseum in Gilze. Ook Meersel-Dreef, Zegge en de Sint-Jan in Den Bosch zijn populaire bestemmingen in de drukke Mariamaanden mei en oktober.

De rit naar Hilvarenbeek deze middag duurt nog geen half uur. En eenmaal bij het museum Dansant aangekomen, herhaalt het hele proces zich, maar nu bij het uitstappen. En terwijl iedereen binnen al geniet van orgelmuziek met koffie en cake, parkeert Van den Enden met enige moeite de bus op een veldje in de buurt. "Dit is voor mij ook goede oefening. Dit voorkomt dat ik roestig wordt en het contact met het moderne verkeer verlies. Ik ben 40 jaar vrachtwagenchauffeur geweest en toen ik vier jaar geleden het voorrecht had met de VUT te gaan, wilde ik toch nog iets nuttigs kunnen doen. Hier heb ik de kans mensen een fijne dag te bezorgen en daar heb ik zelf ook weer een fijn gevoel bij."

Dat gevoel krijgt hij zeker als de bus tegen half zes weer terug is bij zorgcentrum IJpelaar. Na een klaterend applaus van zijn passagiers helpt Van den Enden de wat vermoeide bewoners weer uit de bus. En neemt een complimenten van Bennie van Keulen in ontvangst. "Chauffeur, ik heb weer genoten hoor!"

'Ik bezorg mensen een fijne dag en daar heb ik zelf ook weer een fijn gevoel bij'